Budowa i ogólna zasada działania urządzeń przekazywania SRK. Na całość urządzeń przekazywania informacji w relacji tor-pojazd w SRK składa się część torowa i część pojazdowa umieszczona w pojeździe trakcyjnym. Do części torowej zalicza się: układy generowania, kodowania, nadawania informacji i ewentualnie przenoszenia informacji (kanał transmisyjny).

Natomiast do części pojazdowej wchodzi układ odbiorczy, a następnie układy: dekodowania, kontrolny, sygnalizacyjny, a także układ oddziaływania na urządzenia hamulcowe. Powiązanie blokowe wymienionych układów pokazano na poniższym rysunku (Rys.1). Układy te należą do podstawowych zespołów urządzeń przekazywania i w praktyce mogą być rozbudowywane i uzupełniane w różny sposób.

W urządzeniach mniej rozbudowanych liczba układów może być ograniczona, a wewnętrzne połączenia układów mogą być bardzo proste. Na rys.1 pokazano tę fazę współpracy urządzeń torowych i pojazdowych, przy której pojazd trakcyjny znajduje się nad urządzeniami nadawczymi w torze. Ponieważ przekazywanie informacji następuje z zasady do pojazdów będących w ruchu, wzajemne usytuowanie urządzeń torowych i pojazdowych zmienia się.

Rys. 1. Organizacja pracy urządzeń przekazywania:

• G – układ generowania sygnałów informacyjnych
• S – układ kodowania
• N – układ nadawania sygnałów
• O – układ odbioru sygnałów
• D – układ dekodowania
• K – układ kontroli działania maszynisty
• R – urządzenia rozruchowe
• H – urządzenia hamulcowe
• SK – sygnalizator kabinowy
• M – maszynista

W urządzeniach automatyzujących proces sterowania ruchem w szerokim zakresie, oprócz przekazywania informacji z toru do pojazdu, stosowane jest również przekazywanie informacji z pojazdu do toru. Mówimy wtedy o przekazywaniu dwukierunkowym. W takim przypadku przedstawiony na rys.1 zespół układów musi być uzupełniony przez znajdujące się w pojeździe układy związane z nadawaniem informacji oraz usytuowane w torze układy odbierające i przetwarzające informację.

Celem przekazywania informacji z pojazdu do toru jest informowanie centrali sterowania o dokładnym miejscu znajdowania się pociągu, a także o numerze pociągu i prędkości jazdy.1 Dotychczas systemy sterowania pociągiem były stosowane zwykle jako uzupełnienie tradycyjnych urządzeń srk, co oznaczało, że lokalizacja pociągu oraz kontrola całości składu pociągowego odbywała się wciąż jeszcze przez urządzenia stałe, np. obwody torowe lub liczniki osi.

Najnowsze rozwiązania systemów sterowania pociągiem wg "Koncepcji Europejskiego Systemu Sterowania Pociągiem" powinny realizować funkcję lokalizacji i kontroli całości pociągu w samym pociągu, co znacznie uprości urządzenia stałe zainstalowane w torze.2 Zasadniczą jednak rolę spełniają szeroko stosowane urządzenia przekazywania informacji z toru do pojazdu, powodujące przeniesienie sygnałów dotyczących sposobu prowadzenia jazdy z toru do kabiny sterowniczej.