Opracowując wydajne zarządzanie przepustowością (ang. capacity management) należy wziąć pod uwagę następujące aspekty:

• projektowania efektywnej przepustowości łącza,
• wyboru najkrótszej ścieżki,
• wielogodzinnego zachowania się sieci,
• dziennych zmian obciążenia ruchu,
• rezerwowania przewidywanej przepustowości.

Przy projektowaniu przepustowości łącza należy znaleźć optymalną wartość ruchu przenoszonego przez najkrótszą ścieżkę w sieci (np. łącze bezpośrednie) i wartość ruchu przenoszonego przez alternatywne ścieżki (tzw. ruch przelewowy rys.1). Wysoka zajętość łącza powoduje bardziej efektywne wykorzystanie przepustowości łącza, jednakże prowadzi ona do natłoku łącza i w rezultacie potrzebę routowania przez ścieżki alternatywne. ¦cieżki alternatywne mogą być dłuższe i mniej wydajne. W związku z powyższym, należy dobrze wyważyć między jaka powinna być przepustowość łącza a jakie powinno być wykorzystanie ścieżek alternatywnych.

Rys.1 Ruch przez ścieżkę bezpośrednią i przelewową.

Część ruchu na rys.1 może być przenoszona przez łącze A-B, jednakże kiedy przepustowość łącza A-B zostanie przekroczona to część ruchu musi być przeniesiona na alternatywną ścieżkę lub stracona. W tym celu należy określić przepustowość łącza bezpośredniego A-B oraz alternatywnej ścieżki przelewowej, tak by cały ruch został przeniesiony z minimalnym kosztem. Optymalnym rozwiązaniem jest takie, gdzie przepustowość łącza bezpośredniego A-B jest zwiększana do wartości, przy której koszt zwiększenia pasma łącza jest równy kosztowi zwiększenia pasma łącza alternatywnego. Reguła ta jest szeroko wykorzystywana w wielu modelach projektowania sieci, m.in. w sieciach typu mesh, ze stałym routingiem hierarchicznym lub dynamicznym routingiem niehierarchicznym.

Niektóre metody routingu takie jak routing hierarchiczny wprowadzają ograniczony wybór ścieżek, powodując niewydajne projektowanie, ograniczając elastyczność takiej sieci. Jednak przez wprowadzenie odpowiednich ścieżek bazujących na kosztach i strukturę hierarchiczną, dostajemy bardziej wydajną sieć. Dodatkowo można wtedy wprowadzić bardziej elastyczny plan routingu, np. bazujący na wyborze najkrótszej ścieżki (np. algorytm Dijkstra).

Rys. 2 Zastosowanie dynamicznego routingu umożliwia efektywną dystrybucję ruchu na mniej obciążone łącza o danej porze dnia, (np. po południu ang. noon)

Routing dynamiczny zwiększa wykorzystanie sieci, w przeciwieństwie do routingu stałego, który nie może odpowiadać efektywnie na zmiany obciążenia ruchem, biorące źródło ze zmian czasowych, okresowych zmian ruchu, czy też zmiennego ruchu użytkowników indywidualnych i biznesowych. Routing dynamiczny, w związku z tym, zmienia tabele routingu w zależności od dynamiki ruchu w sieci (rys.2).