Celem stworzenia usług zintegrowanych Diffserv (ang. Differentiated Services) przez IETF było obmyślenie skalowalnego mechanizmu klasyfikowania ruchu w jednostki zagregowane, które ostatecznie umożliwią każdą jednostkę zagregowaną traktować w odrębny sposób, zwłaszcza, jeśli w sieci występują braki zasobów, takich jak odpowiedniej szerokości pasma i wielkości bufora. Jedną z głównych myśli w Diffserv było stworzenie alternatywnego mechanizmu do rozróżniania usług w Internecie, osłabiając problem skalowalności występujący w modelu Intserv.

Rys.1 Pole DS i pole ToS w nagłówku IP.

Grupa robocza Diffserv zdefiniowała w nagłówku IP pole Differentiated Services (pole DS). DS składa się z sześciu bitów (rys.1), które są częścią nagłówka IP formalnie znanego jako oktet ToS (ang. Type Of Service). Pole DS używane jest do wskazania sposobu przekazywania pakietu w węźle sieciowym. Grupa robocza Diffserv zestandaryzowała również szereg tzw. grup Per-Hop Behaviour (PHB). Wykorzystując PHB, kilka klas usług może być zdefiniowanych wykorzystując różne klasyfikacje, reguły, modelowania (ang. shaping) i harmonogram reguł.

Dla użytkownika końcowego usług sieciowych, który chce skorzystać z usług zróżnicowanych swojego Internet Service Providera (ISP), może się okazać, że musi mieć zdefiniowane Service Level Agreement (SLA) ze swoim ISP. SLA w sposób jawny lub ukryty specyfikować Traffic Conditioning Agreement (TCA), który definiuje reguły klasyfikatora jak i zaliczania, oznaczania, odrzucania i reguły modelowania.

Pakiety są klasyfikowane i jeśli to możliwe poddane regułom i modelowaniu na wejściu do sieci Diffserv. Kiedy pakiet przechodzi granice różnych domen Diffserv, to pole DS tego pakietu może zostać ponownie nacechowane w myśl istniejących porozumień między domenami, które mają określone SLA (rys.2).

Rys. 2 SLA między domenami DiffServ.

Usługi Diffserv umożliwiają w polu DS wskazać tylko skończoną liczbę klas usług. Główną zaletą w podejściu w Diffserv, relatywnie do Intserv jest skalowalność. Zasoby są przydzielane na podstawie klas, a ilość stanów (instancji) informacji jest proporcjonalna do ilości klas, zaś mniej do ilości strumieni aplikacyjnych. (rys.3). Z powyższych faktów wynika, że model Diffserv rozwiązuje problem zarządzania ruchu tylko na odcinku do następnego skoku. Model sterowania Diffserv składa się ze zbioru mechanizmów sterowania mikro inżynieriami ruchu (mikro-TE). Inne możliwości inżynierii ruchu, takie jak zarządzanie przepustowością (włączając w to sterowanie routingiem), są również wymagane w celu dostarczenia akceptowanej jakości usługi w sieci Diffserv.

Rys. 3 Węzeł DiffServ oferuje skalowalne rozróżnianie strumieni poprzez agregację w ograniczonej liczbie kolejek.

Zostało to zawarte w koncepcji Per Domain Behaviour (PDB), która została wprowadzona po to, by lepiej ująć pojęcie usług zróżnicowanych w domenie DiffServ.

Zarządzanie porozumieniem o poziomie usługi SLA

Porozumienie o poziomie usługi SLA ang. Service Level Agreement ustanawia zbiór warunków w formie kontraktu dla usługi oferowanej klietowi (innej sieci, operatorowi). SLA wyszczególnia opcje danej usługi i skojarzony z nimi koszt (opcja_A koszt_A, opcja_B koszt_B, itp.) dla użytkowników i formalizuje oczekiwania co do dostarczanej usługi.

Możemy wyszczególnić trzy punkty widzenia SLA:

1. SLA widziane przez administratorów sieci:

a) umożliwia porównanie aktualnej usługi i wydajności sieci do tej, która jest zdefiniowana przez SLA - mają wtedy obraz spełnionych wymagań dla danej usługi;

b) daje ocenę dostawcy sprzętu - definiując cele i wymagania oraz definiując krytyczne obszary funkcjonowania własnej sieci, administratorzy mogą testować i porównywać urządzenia różnych dostawców według kryteriów: które urządzenia najlepiej spełniają warunki SLA;

2. SLA widziane przez użytkowników końcowych. SLA dla użytkowników oznacza, że może wprowadzić kontrolę kosztów i udoskonalenie szybkości działania usługi dla krytycznej aplikacji. Kiedy wrażliwość usługi (reakcja na usługę) przesuwa się poniżej akceptowanego poziomu, użytkownik ma miarę SLA dzięki, której może w obiektywny sposób zmierzyć spadek wydajności. Jeśli użytkownik i administrator określą, które aplikacje są krytyczne i określą akceptowany poziom wydajności, usługa dla tych aplikacji może być różnicowana od niekrytycznej do krytycznej, od początku do końca przez SLA. SLA zmusza firmę do jasnej polityki cenowej i wskazuje za co płącą przy wykorzystywaniu produktów i usług, toteż użytkownik jest obciążany bardziej sprawiedliwie za zasoby, które wykorzystuje. Zatem usprawnia się kontrolę kosztów.

3. SLA widziane przez kadrę kierowniczą. SLA udoskonala możliwość wyznaczania wartości zasobów. Lepiej jest zarządzać, jeśli jest jasno zdefiniowana tabela wydajności (metryki), jeśli można je porównać, bądź zweryfikować ze SLA określone parametry do spełnienia.