Sterowanie w inżynierii ruchu (traffic engineering) ma wiele wymiarów, gdyż reaguje na zaistniałe zdarzenia w sieci na wielu poziomach rozwiązań tymczasowych. Pewne aspekty zarządzania przepustowością, takie jak jej planowanie, mają swój wymiar wielopoziomowy, liczony od dni do kilku lat, gdyż szybko zmienia się zapotrzebowanie na nią. Wprowadzenie automatycznie przełączanych, optycznych sieci transportowych (np. w oparciu o Multi-Protocol Lambda Switching - MPLS) może znacząco zredukować cykl życia dla planowania przepustowością, dzięki usprawnieniu sposobu rezerwacji i zaopatrywania w pasmo optyczne.

Funkcje sterowania routingiem działają na średnich poziomach rozwiązań tymczasowych, liczonych od milisekund do dni. Ostatecznie, funkcje przetwarzania na poziomie pakietów (np. kształtowanie przepływności łącza, zarządzanie kolejkami i planowanie harmonogramów) działają na bardzo niskim poziomie rozwiązań tymczasowych, liczonych od pikosekund do milisekund, w celu szybkiego reagowania na rzeczywiste, statystyczne zachowanie się ruchu.

Podsystemy sterowania inżynierią ruchu (traffic engineering) zawierają: zwiększanie przepustowości, sterowanie routingiem, sterowanie ruchem oraz sterowanie zasobami (łącznie ze sterowaniem politykami usług na elementach sieciowych). Jeśli, dla przykładu, zaistnieje potrzeba zwiększenia przepustowości sieci w związku z taktycznymi celami, może być pożądane obmyślenie takiego planu, który przyśpieszy zaopatrzenie określonej szerokości pasma, jednocześnie minimalizując koszt instalacji nowego elementu sieci.

System sterowania w inżynierii ruchu (traffic engineering) wykorzystuje jako wejścia parametry stanu sieci, parametry polityk (reguł) oraz parametry decyzyjne. Głównym wyzwaniem traffic engineering - TE (inżynierii ruchu) jest doprowadzenie do stanu automatycznego sterowania, czyli osiągnięcia zdolności szybkiego i efektywnego adoptowania się do znaczących zmian w sieci, wciąż utrzymując jej stabilność.