Cyfrowa sieć zintegrowana usługowo ISDN (Integrated Services Digital Network) zapewnia możliwość świadczenia szerszego zestawu usług, które do tej pory były realizowane przez wydzielone, specjalizowane sieci. Integracja usług oznacza więc wykorzystanie wspólnego medium oraz urządzeń teletransmisyjnych do przenoszenia wielu rodzajów informacji oraz służy ułatwieniu abonentowi korzystania z nich.

System ISDN oferuje przepustowość podstawowego cyfrowego kanału transmisyjnego wynoszącą 64 kbit/s, która wynika z obowiązującego powszechnie standardu modulacji impulsowo-kodowej PCM (Pulse Code Modulation), dotyczącego zasad kodowania i transmisji sygnałów akustycznych o paśmie 3,1 kHz. Użytkownikowi sieci ISDN oddano do dyspozycji nie jeden, lecz kilka kanałów podstawowych 64 kbit/s, które mogą być używane całkowicie niezależnie, a ich liczba jest określona rodzajem dostępu do sieci ISDN. Kanały te przesyłają sygnały użytkownika i oznaczono je symbolem B. W sieci ISDN wyodrębniono także dodatkowy kanał D w celu rozdzielenia i uniezależnienia transmisji danych użytkownika i informacji sygnalizacyjnej. Przenoszenie wiadomości za pośrednictwem tego kanału odbywa się wyłącznie na zasadach komutacji pakietów. W sieci ISDN dostęp do kanału sygnalizacyjnego D uzyskał również abonent.

Typy dostępu do sieci ISDN określa liczba i rodzaj kanałów oddanych do dyspozycji pojedynczemu abonentowi. W sieci ISDN wyodrębnione są dwa typy dostępu :

1. dostęp podstawowy BRA (Basic Rate Access), którego strukturę tworzą dwa kanały B (2× 64 kbit/s) oraz kanał D o przepustowości 16 kbit/s (D₁₆), stąd też dostęp ten często oznaczany jest symbolem 2B+D. Kanały B pracują w trybie komutacji łączy i są przeznaczone do zestawiania połączenia między parą lub większą grupą komunikujących się abonentów oraz do zdalnego korzystania ze wszystkiego rodzaju automatycznych systemów informacyjnych, jakimi są publiczne lub prywatne bazy danych. Zaletą kanałów B jest izochroniczny charakter zestawianych za ich pośrednictwem połączeń (czyli wartość opóźnienia transmisji jest dla przesyłanych nimi danych stała i na ogół niewielka, co umożliwia wymienianie danych między połączonymi terminalami w czasie rzeczywistym). Kanały B mogą przenosić strumienie danych w postaci ciągu słów kodowych reprezentujących wartość chwilową sygnału źródłowego oraz transmitować dane w trybie komutacji pakietów, który jest stosowany w przypadku dostępu do systemów pracujących zgodnie z protokołem X.25. Kanał D umożliwia transmisję danych wyłącznie w trybie komutacji pakietów, jego głównym przeznaczeniem jest przesyłanie wiadomości sygnalizacyjnych między terminalami abonenckimi a odpowiednim wyposażeniem centrali sieci publicznej. Całkowita przepustowość kanałów dostępu podstawowego do sieci ISDN wynosi 144 kbit/s (2× 64 kbit/s + 16 kbit/s) i została ograniczona do podanych rozmiarów w celu umożliwienia wykorzystania istniejących łączy abonenckich (nieekranowana skrętka przewodów) do przenoszenia informacji w postaci cyfrowej.

2. dostęp pierwotny PRA (Primary Rate Access), którego format transmisji danych w łączu abonenckim odpowiada strukturze ramki podstawowej systemu PCM 30/32. Jego główną część tworzy 30 kanałów B o właściwościach identycznych jak analogowe kanały dostępu podstawowego. Szczelina 16 jest zajmowana przez sygnalizacyjny kanał pakietowy D, którego przepustowość została powiększona do 64 kbit/s (D₆₄), co jest podyktowane obsługą większej liczby połączeń. Szczelina 0 jest wykorzystywana do synchronizacji ramki i jest niedostępna dla abonenta. Dostęp pierwotny daje abonentowi znacznie szersze pasmo transmisyjne i większą liczbę zestawianych jednocześnie połączeń z maksymalną przepustowością 2048 Mbit/s. Użytkownik może wykorzystywać poszczególne kanały B całkowicie niezależnie lub też łączyć je w struktury o większej przepustowości. Proces łączenia kanałów w grupy nie może być wykonywany w sposób dowolny lecz podlega ścisłym regułom. Określają one zasady tworzenia kanałów pochodnych , zawierających kilka, kilkanaście lub pełną liczbę kanałów podstawowych B.

Charakterystyka styku U

Lokalizacja styku U odpowiada odcinkowi linii abonenckiej, łączącej użytkownika sieci ISDN z jego centralą (rys.1.1). Linia abonencka sieci ISDN jest zakończona po stronie użytkownika blokiem NT, rozumianym tutaj jako element NT1 lub połączenie urządzeń NT1 i NT2 (NT1/NT2). Po stronie centralowej łącze styku U jest zakończone elementem LT.

Blok zakończenia liniowego LT (Loop Termination) jest instalowany w centrali ISDN. Głównym zadaniem podzespołu LT jest zapewnienie właściwej współpracy systemu z łączem abonenckim, w tym: wykrywanie stanu aktywności linii, wytwarzanie i odbieranie sygnałów kodu transmisyjnego, zasilanie pętli abonenckiej oraz przeprowadzanie okresowych testów sprawności łącza. LT zawiera również elementy zabezpieczające wyposażenie centrali przed przepięciami wywołanymi np. wyładowaniami atmosferycznymi.

Rys 1.1 Struktura ramki na styku U

Najbardziej rozpowszechniona metoda formatowania informacji na styku U polega na dwuetapowym ramkowaniu transmitowanych danych. Na strukturę ramki podstawowej BF (Basic Frame) składa się 12 par bajtów kanałów B (12 · 2B), 24 bity kanału D, 6 bitów kanału utrzymaniowego M (Maintenance) oraz rozpoczynające ramkę słowo synchronizujące SW (Sync Word). Kanały B i D są grupowane w 12 elementów oznaczanych „2B + D", z których każdy zawiera oktet kanału B1, oktet kanału B2 i dwa bity kanału D.

Rys. 1.2 Struktura superramki na styku U

Słowo synchronizacji ramki SW składa się z sekwencji dziewięciu symboli kodu liniowego 2B1Q: +3, +3, -3, -3, -3, +3, -3,+ 3, +3. Najpowszechniejszym kodem transmisyjnym na styku U stosowanym w Europie jest kod 2B1Q (PAM - Pulse Amplitude Modulated). Pierwszy etap kodowania 2B1Q polega na podzieleniu binarnego strumienia informacji na dwubitowe grupy. Wyodrębnianie grup rozpoczyna się zawsze od pierwszej pary bitów w ramce transmisyjnej, nie licząc słowa synchronizacji ramki. Następnie każdej dwójce bitów przyporządkowuje się jeden z czterech możliwych symboli. Pierwszy bit dwójki określa polaryzację symbolu (1 - dodatnia, 0 - ujemna), drugi natomiast jego amplitudę (1 - mała, 0 - duża). Poszczególnym symbolom nadano oznaczenia: -3, -1, +1, +3. Nie są to wartości z rzeczywistymi poziomami napięć przyporządkowanych poszczególnym symbolom. Należy natomiast wyjaśnić, że stosunek poziomów napięć wysyłanych w linie odpowiada stosunkowi zastosowanych oznaczeń liczbowych. uzyskuje się w ten sposób jednakowy odstęp między każdą parą sąsiadujących ze sobą poziomów, równy 1/3 amplitudy międzyszczytowej.

Ostatecznie więc w skład ramki wchodzi:12 · 16 (bity kanałów B) +12 · 2 (bity kanału D) + 6 (bity kanału M) = 222 bity, czyli 111 symboli informacyjnych 2B1Q i dodatkowe 9 symboli 2B1Q tworzących słowo SW. Tych 120 symboli transmitowanych jest z okresem 1,5 ms.

Osiem kolejnych ramek podstawowych BF tworzy superramkę SF (SuperFrame). Jej początek jest wyznaczany przez specjalną ramkę w której miejsce słowa synchronizującego SW zajmuje odwrócone słowo synchronizacji ISW (Inverse Sync Word) o postaci: -3, -3, +3, +3, +3, -3, +3, -3, -3). Superramka została wprowadzona w celu jednoznacznego wskazania początku kanału utrzymaniowego M. Kanał ten ma przepustowość 4 kbit/s. Poszczególne bity kanału M pogrupowano w sześć kolumn. Każda ramka superramki przenosi sześć bitów M (po jednym z każdej kolumny).

Przeznaczenie bitów kolumn:1, 2, 3 i 4 oraz dwóch pierwszych bitów kolumn 5 i 6 nie jest ściśle zdefiniowane. Sposób wykorzystania zależy wyłącznie od administratora. Pozostałych 12 bitów oznaczono symbolami CRC1 - CRC12. Tworzone przez nie pole jest używane do przenoszenia sumy kontrolnej, pozwalającej na wykrywanie błędów transmisji na styku U. Należy w tym miejscu podkreślić, że informacja ta ma jedynie znaczenie dla pomiaru stopy błędów i ewentualnego podjęcia decyzji o przerwaniu wadliwie działającego połączenia. Styk U nie daje bowiem możliwości retransmisji uszkodzonych danych, co wynika bezpośrednio z charakteru połączeń zestawianych w kanałach B.

Kanał pakietowy D posiada natomiast własną metodę kontroli błędów i mechanizm retransmisji wbudowany w protokół warstwy drugiej (LAP D).

Struktura ramki styku U jest identyczna dla obu kierunków transmisji. Ponieważ jednak urządzenie po stronie abonenta odtwarza podstawę czasu bazując na sygnale odbieranym od urządzenia po stronie centrali to między początkami obu superramek występuje stałe przesunięcie fazy wynoszące 60 ± 2 symboli (superramka generowana przez urządzenie po stronie centrali rozpoczyna się wcześniej od superramki po stronie abonenta).

Kanał C_L zawiera ostatnie trzy symbole (6 bitów) w każdej ramce superramki. Jego przepływność to 4 kbit/s (48 bitów (6× 8)) i zawiera on bity kanału M od M₁ do M₆. Ma on następującą strukturę:

• 24 bity (2 kbit/s) dla kanału EOC, który przenosi operacje komunikacyjne wymieniane między siecią a NT1;
• 12 bitów (1 kbit/s) dla CRC;
• 12 bitów (1 kbit/s) dla innych funkcji, które nie są jeszcze określone.

Omawiając strukturę ramki styku U należy jeszcze zwrócić uwagę na funkcje, jakie spełniają słowa synchronizujące SW i ISW. Ich zadania nie ograniczają się bynajmniej do wyznaczania początków kolejnych ramek lub superramek. Elementy te mają również istotne znaczenie dla prawidłowego (ciągłego) funkcjonowania procedur adaptacji układu kasowania echa i progu decyzyjnego. Ponieważ wzór słów SW i ISW jest ściśle zdefiniowany i niezmienny, to odbiornik na każdym końcu łącza wie, jaką sekwencję symboli powinien zdekodować na początku każdej ramki. Sytuacja taka umożliwia przeprowadzanie w czasie trwania połączenia okresowych testów prawidłowości pracy układu progu decyzyjnego i ewentualne wprowadzanie poprawek w jego nastawach. Na podobnej zasadzie jest „regulowana" transmitancja filtru kasownika echa. Jego zmienne są modyfikowane w taki sposób, aby sekwencje SW i ISW były odbierane maksymalnie „czysto", bez nałożonego na nie sygnału echa.

Dzięki nieustannej kontroli parametrów linii, przedstawiona metoda transmisji zapewnia wysoką jakość procesu przesyłania informacji (nawet jeśli stan łącza ulegnie znacznej zmianie w czasie trwania długiego połączenia).

Tabela 1.1 Struktura superramki

Oznaczenia do tabeli 1.1:

• ACT bit aktywacji
• AIB wskaźnik alarmu (0 wskazuje przerwanie)
• CRC_x bity cyklicznej kontroli nadmiarowej
• CSO bit „tylko-zimny-start" (1 wskazuje CSO)
• DEA deaktywacja (0 zapowiada deaktywację)
• EOC bity kanału EOC (kanału operacji wbudowanych): a-adres, dm-wskaźnik dane/wiadomość, i-dane/wiadomość
• FEBE (Far End Block Error) 0 gdy błędna jest superramka
• NTM 0, gdy NT1jest w stanie testu
• PS₁,PS₂ status zasilania
• SAI aktywacja styku S
• UOA tylko DLL (1= dla aktywacji S/T)
• 1^* wskaźnik sieci, zarezerwowany dla sieci 
• 2B+D dane użytkownika 
• M kanał C_L 
• FW/IFW słowo ramkowania ramki/superramki

Aktywacja i deaktywacja

W stanie nieaktywnym, tzn. w sytuacji, gdy nie zachodzi potrzeba transmisji danych między stroną abonenta i siecią publiczną, zarówno blok urządzenia po stronie abonenta i centrali pracują w trybie czuwania . W celu nawiązania połączenia, jeden z nich rozpoczyna wysyłanie sekwencji cyklicznie powtarzających się czterech symboli +3, po których następują cztery symbole -3. Rezultatem tego procesu jest pojawienie się w linii fali prostokątnej o częstotliwości 10 kHz .Wykrycie tego sygnału przez urządzenie pracujące na drugim końcu łącza powoduje rozpoczęcie procedur synchronizacji i nawiązania połączenia. Wszystkie rodzaje sygnałów jakie mogą wystąpić na styku U można podzielić na dwie grupy, w zależności od tego, które z urządzeń je wytwarza (tabela 1.2).

Przebiegi generowane przez blok po stronie abonenta otrzymały następujące oznaczenia:

• TN - fala prostokątna o częstotliwości 10 kHz, powstałej w wyniku cyklicznego wysyłania w linię czterech symboli +3, po których występują cztery -3.Służy do sygnalizacji żądania nawiązania połączenia zgłoszonego przez abonenta.
• SN0 -brak wysyłania jakiegokolwiek sygnału. Stan ten występuje w czasie spoczynku, lub jest sygnałem, że urządzenie po stronie abonenta zakończyło proces testowania układu. 
• SN1 -sygnał służący do przeprowadzania przez blok po stronie abonenta testów układu kasowania echa, których celem jest dopasowanie parametrów tego podzespołu do aktualnego stanu linii i rozgałęźnika. 
• SN2 -przebieg generowany przez blok po stronie abonenta w sposób identyczny jak SN1. Tym razem jest przeznaczony dla urządzenia po stronie centrali, które na jego podstawie przeprowadza testy i dobór współczynników progu decyzyjnego DFE (Decision Feedback Equalizer). 
• SN3 -sygnał generowany przez blok po stronie abonenta, zawierający pełną strukturę ramki i superramki ze skramblowanymi kanałami B, D i M, przenoszącymi informację użytkownika. Przebieg SN3 jest wysyłany w czasie aktywnej pracy styku U.

Sygnały generowane przez zakończenie centralowe oznaczono następująco:

• TL -fala prostokątna o częstotliwości 10 kHz , powstała w wyniku cyklicznego wysyłania w linię czterech symboli +3, po których występują cztery symbole -3. Służy do sygnalizacji żądania nawiązania połączenia inicjowanego od strony sieci; 
• SLO -brak nadawania jakiegokolwiek sygnału. Stan ten występuje w czasie spoczynku, lub we wstępnej fazie nawiązywania połączenia na styku U. 
• SL1 -sygnał służący do przeprowadzania przez blok centrali testów układu kasowania echa w celu optymalnego dopasowania transmitancji tego podzespołu do parametrów linii i rozgałęźnika. Generowany przebieg ma strukturę ramki , w której wszystkie bity elementów 2B+D i kanału M mają logiczną wartość 1. Przebieg binarny poddawany jest skramblowaniu przed wysłaniem go w łącze. 
• SL2 -sygnał posiada strukturę ramki, w której wszystkie bity elementów 2B + D mają logiczną wartość 0, natomiast kanał M przynosi informację utrzymaniową. Przebieg binarny poddawany jest skramblowaniu. 
• SL3 -sygnał generowany przez blok po stronie centrali zawierający pełną strukturę ramki i superramki ze skramblowanymi kanałami B, D i M, przenoszącymi informację użytkownika i utrzymaniową. Przebieg ten jest wytwarzany w czasie aktywnej pracy styku U.

Tabela 1.2 Charakterystyka przebiegów na styku U

Oznaczenia tabeli 1.2:

• g - cyklicznie powtarzające się cztery symbole +3, po których następują cztery symbole -3, brak słowa FW.
• normalny - ozn., że transmitowany jest pełen kanał utrzymaniowy M.
• normalne⁺ - ozn., że bity 2B+D pozostają w poprzednim stanie (SN2 lub SL2), aż oba bity ACT wskażą pełną przezroczystość kanałów B i D (np.: bity 2B+D w czasie trwania SN3 lub SL3 pozostaną ustawione odpowiednio na „1" lub „0", aż przezroczystość zostanie osiągnięta na obu końcach cyfrowej pętli abonenckiej DLL)
• uwaga - sygnały SN3 i SL3 trwają aż do wyłączenia urządzeń na końcach DLL.

W czasie spoczynku oba urządzenia utrzymują linię w stanie jałowym, co odpowiada generacji sygnałów SN0 i SL0. Jeżeli abonent zażąda nawiązania połączenia (uaktywniając którykolwiek ze swych terminali), to blok po stronie abonenta rozpocznie wysyłanie przebiegu prostokątnego o częstotliwości 10 kHz .Stan ten jest utrzymywany przez 9 ms. Po tym czasie urządzenie po stronie abonenta rozpoczyna nadawanie sygnału SN1. Ponieważ blok po stronie centrali powinien w dalszym ciągu utrzymywać swoje wyjście w stanie jałowym (SLO), to cały sygnał docierający do odbiornika elementu po stronie abonenta jest wynikiem istnienia odbić w linii abonenckiej i istnienia przeniku w rozgałęźniku. Uzyskuje się w ten sposób optymalne warunki do pomiaru wielkości tych efektów i dobrania właściwych parametrów pracy układu kompensacji echa. Operacja ta powinna zapewnić likwidację sygnału echa w torze odbiorczym bloku po stronie abonenta. Po zakończeniu procesu programowania kasownika echa, blok ten ponownie wprowadza linię w stan jałowy.

Układ po stronie centrali rozpoczyna generacje własnych przebiegów dopiero po wykryciu „ciszy" w łączu abonenckim. Pierwszym z nich jest sygnał SL1.Sytuacja panująca wówczas w łączu jest więc dualna do opisanej wcześniej, służącej przeprowadzeniu adaptacji układu kasowania echa w urządzeniu po stronie abonenta Po zakończeniu tego procesu urządzenie po stronie centrali rozpoczyna wysyłanie fali SL2. Wykrycie tego sygnału przez układ po stronie abonenta spowoduje jego przejście do stanu generacji przebiegu SN2. Oba urządzenia przeprowadzają teraz procedury optymalizacji współczynników progów decyzyjnych .Blok po stronie abonenta wykorzystuje dodatkowo fale SL2 do odtworzenia na jej podstawie sygnału zegarowego i zsynchronizowania swojej ramki z ramką generowaną przez element po stronie centrali.

Ostatnią fazą nawiązania połączenia jest przejście przez układy po obu stronach styku do stanu nadawania sygnałów SN3 i SL3. Przebiegi te przenoszą w pełnej strukturze ramki i superramki informację użytkownika i utrzymaniową.

Opisany proces uaktywniania styku U wygląda bardzo podobnie również w przypadku, gdy żądanie nawiązania połączenia zostanie zgłoszone przez sieć, a nie abonenta.

Proces synchronizowania ramki podstawowej BFS (Basic Frame Synchronisation) polega na poszukiwaniu w odbieranym przebiegu słów SW i ISW. Przyjmuje się, że stan synchronizacji ramki został osiągnięty, jeżeli odebrano kolejno co najmniej trzy słowa synchronizujące w odstępach dokładnie 120 symboli kodowych. Utrata synchronizacji ramki jest sygnalizowana przez bloki po obu stronach styku U, jeżeli dwie kolejne ramki zostały odebrane z więcej niż jednym błędnym symbolem w słowie synchronizującym. Rysunki 1.3 - 1.9 ukazują kilka rodzajów akcji na styku U.

Rys. 1.3 Pełna aktywacja inicjowana przez centralę

Rys. 1.4 Pełna deaktywacja inicjowana przez centralę

Rys. 1.5 Pełna aktywacja inicjowana przez terminal

Rys. 1.6 Zmiana ze stanu tylko-DLL do pełnej aktywacji inicjowanej przez centralę

Rys. 1.7 Zmiana ze stanu tylko-DLL do pełnej aktywacji zainicjowanej przez terminal

Rys.1.8 Zmiana ze stanu tylko-DLL do pełnej aktywacji inicjowanej przez centralę

Rys. 1.9 Proces załączenia tylko-DLL inicjowany przez centralę po resecie

Monitorowanie kanału utrzymaniowego na styku U

Bity M₄ kanału utrzymaniowego

Informację zawartą w superramce na styku U można podzielić na dwie części, a mianowicie na dane pochodzące od użytkownika (czyli informacje zawarte w kanałach B, jak również w kanale D) oraz dane potrzebne przy wymianie informacji na styku U między urządzeniami pośredniczącymi NT1 i LT (czyli informacje zawarte w kanale C_L przenoszącym bity kanału utrzymaniowego M).

Monitorowanie styku U powinno umożliwiać wgląd do kanału utrzymaniowego M, a tym samym odczytywanie operacji komunikacyjnych między urządzeniami znajdującymi się na obydwu końcach cyfrowej linii abonenckiej DLL, zakończonych stykiem U. W tym celu konieczne jest wyselekcjonowanie bitów kanału C_L, bity kanałów 2B+D transportujące mowę, dane w postaci komutowanych pakietów, mogą być wyłączone z monitorowania, gdyż nie przenoszą informacji o tym, co dzieje się na styku U.

Monitorując kanał C_L można kontrolować poszczególne bity takie, jak:

• FEBE. Bit ten ustawiony jest na 1, gdy w superramce nie występują błędy CRC oraz 0, gdy superramka zawiera błędy CRC. 
• ACT. Bit aktywacji, używany jako część w sekwencji start-up dla zgłoszenia gotowości warstwy 2 do komunikacji. Także w przypadku żądania zapętlenia kanałów 2B+D, bit ACT ustawiany jest na 1. 
• DEA. Bit deaktywacji, używany przez LT do zakomunikowania NT1 chęci deaktywacji. Dla wymuszenia deaktywacji bit DEA ustawiany jest na 0 i powtarzany przez trzy kolejne superramki. 
• PS₁, PS₂. Bity statusu zasilania NT1, transmitowane przez NT1. Wykorzystanie tych bitów jest opcjonalne. Gdy są niewykorzystywane, ustawiane są na binarną jedynkę. Bity te określają status pierwszego lub drugiego źródła zasilania.

Tabela 1.3 Definicja bitów PS₁ i PS₂

• NTM. Wskaźnik trybu testowego NT1. Bit nadawany jest przez NT1 do sieci. Jego użycie jest opcjonalne (1 gdy nieużywany). NT1 może być w stanie trybu testowego (bit ustawiony na 0), wtedy, kiedy kanał D lub dowolny kanał B są zaangażowane w lokalnie zainicjowaną przez abonenta akcję utrzymaniową. Dopóki NT1 jest w trybie testowym, nie jest dostępny do obsługiwania lub nie może odpowiadać na komunikaty EOC.
• CSO. Bit zimnego startu, transmitowany przez NT1. Wartość 0 oznacza bit nieużywany, gdy 1 bit jest używany do wskazania uprawnień do rozpoczęcia pracy (start-up) przez NT1.
• UOA. Bit nadawany przez LT , używany do żądania potwierdzenia aktywacji lub deaktywacji styku S/T. Jeśli styk S/T jest w stanie aktywacji, bit ustawiany jest na 1. Inaczej bit ustawiany jest na 0. Gdy jest nieużywany ma wartość 1.
• SAI. Wskaźnik aktywacji styku S/T, nadawany przez NT1. Jeśli styk jest aktywny (INFO1 LUB INFO3), bit ustawiany jest na 1. W przeciwnym razie bit ustawiany jest na 0. Gdy jest nieużywany ma wartość 1.
• AIB. Wskaźnik alarmu, transmitowany jest przez sieć w kierunku NT1. Błąd lub przerwanie drogi połączeniowej powoduje zwrócenie do NT1 wartości 0.

Ramka EOC

Dwadzieścia cztery bity w superramce (2 kbit/s) są przeznaczone dla kanału EOC (kanału wbudowanych operacji), który jest nośnikiem operacji sterujących komunikacją pomiędzy siecią a NT1.

A. Układ ramki EOC.

Bity pola adresowego są używane do adresowania maksymalnie siedmiu elementów.

Wskaźnik dane/wiadomość ustawiany jest na 1, gdy pole informacyjne zawiera wiadomości sterujące, natomiast gdy ma wartość 0 to pole informacyjne przenosi dane liczbowe.

Protokół EOC działa w trybie komenda/odpowiedź. Trzy identyczne, właściwie zaadresowane, powtarzające się wiadomości muszą być odebrane przed zainicjowaniem akcji.

Sieć stale wysyła stosownie adresowane wiadomości, w porządku wywołania pożądanej akcji w adresowanym elemencie dopóty, dopóki nie odbierze trzech kolejnych identycznych ramek EOC z adresowanego urządzenia, zgodnych z nadanymi ramkami EOC. Kiedy sieć próbuje aktywować funkcje EOC, niezależne wiadomości z NT1 kolidują z potwierdzeniem odbioru ważnych wiadomości EOC.

• Wysłanie przez NT1 i odebranie przez sieć trzech identycznych, kolejnych właściwie adresowanych wiadomości Unable to Comply (niezdolny do zastosowania) jest zawiadomieniem sieci o tym, że NT1 nie jest zdolne do wykonania żądanych funkcji.
• Jeżeli NT1 otrzyma ramkę EOC z adresem innym niż jego własny adres (000) lub adresem transmisji (broadcast)(111), to w następnej dostępnej ramce EOC wyśle wiadomość Hold State i swój własny adres (000).
• Jeżeli NT1 nie zaimplementuje funkcji EOC transferu danych, gdy odbierze bit danych (bit wskaźnika danych/wiadomości=0) w ramce EOC, to zwraca wiadomość Unable to Comply w następnej dostępnej ramce EOC.

B. Adresowanie

NT1 rozpoznaje oba z adresów: adres NT1 i adres transmisji (broadcast).

NT1 używa adresu 000 wtedy, kiedy wysyła wiadomość Unable to Comply.

C. Pole informacyjne ramki EOC

Tabela 1.4 Pole informacyjne ramki EOC

• Obsługa pętli zwrotnej 2B+D. Funkcja ta powoduje, że NT1 skierowuje dane użytkownika (2B+D) z powrotem do sieci.
• Obsługa pętli zwrotnej kanału B1/B2. Funkcja powoduje skierowanie przez NT1 indywidualnego kanału B1/B2 do sieci.
• Powrót do stanu normalnego. Funkcja resetuje procesor EOC do stanu początkowego.
• Potwierdzenie Unable to Comply. Jest to potwierdzenie, że NT1 potwierdza otrzymanie wiadomości EOC, ale nie jest ona zawarta w zbiorze wiadomości NT1.
• Żądanie uszkodzonego CRC. Żądanie wysłania uszkodzonego CRC przez sieć, aż do pojawienia się funkcji powrotu do stanu normalnego.
• Powiadomienie o uszkodzonym CRC. Powiadomienie NT1, że celowo uszkodzone CRC będzie wysyłane z sieci, aż do odwołania przez wskazanie „powrotu do stanu normalnego".
• Hold State. Wiadomość wysyłana przez sieć dla zarządzania procesorem EOC w NT1 i dowolnej aktywnej operacji EOC w jej obecnym stanie.